Pelvik Taban

Destekler. Karşılar. Yükselir. Alçalır. Esner. Kapanır. Açılır. Tutar. Bırakır. Yeniden toparlanır.

Pelvik taban yalnızca tutmaz.

Gerekeni bedende tutar, işi bitenin geçmesine izin verir. Yükü karşılarken kapanır; geçiş gerektiğinde açılır.

Zemin yalnızca güçlü olduğu için değil, ne zaman destekleyip ne zaman yol vereceğini ayırabildiği için işini yapar.

Pelvik tabanın işleyişi çoğu zaman yalnızca güç üzerinden düşünülür. Oysa burada da zaman ve ölçü, gücün kendisi kadar önemlidir.

Zeminin ritmi iki farklı biçimde bozulur.

Birinde pelvik taban yük geçmesine rağmen bırakmaz. Tutmak sürekli korunmaya dönüşür; nefes, boşaltım, hareket, yakınlık ve dinlenme de bu kapanmanın içinden yaşanır.

Diğerinde yük geldiğinde gereken destek zamanında oluşmaz. Basınç aşağıya yönelir; karın, kalça, iç bacaklar veya bel zeminin karşılayamadığı işi üstlenmeye çalışır.

Biri geçişe izin vermez. Diğeri gereken sınırı zamanında kuramaz.

Güç bu iki durumu tek başına açıklamaz. Asıl mesele, zeminin değişen koşulu algılayıp ona uygun yanıtı verebilmesidir.

Zeminin yaptığı bu ayrım yaşamda da karşımıza çıkar:

Neyi tutman gerekiyor?
Neyin geçmesine izin vermen gerekiyor?
Destek olmak ile her şeyi üzerinde taşımak arasındaki sınır nerede?

Ağrı, tehdit veya kontrol ihtiyacı zemini kapatabilir.

Kapanma kısa süreli olduğunda bedeni korur. Fakat aynı yanıt tekrarlandıkça pelvik taban yalnızca ihtiyaç anında değil, gündelik yaşamın içinde de tutmaya devam eder.

Beden bırakmakta zorlandıkça boşaltım, nefes, hareket veya yakınlık yeni bir alarm alanına dönüşebilir. Yeni alarm zemini biraz daha kapatır.

Diğer yolda zemin basıncı zamanında karşılayamaz. Beden öksürmekten, koşmaktan, gülmekten, ağırlık taşımaktan veya bazı hareketlerden kaçınmaya başlayabilir. Kaçınılan her yol sistem için biraz daha yabancılaşır.

Birinde beden bırakmaktan, diğerinde yükü karşılamaktan uzaklaşır.

Tekrar edilen yanıt mimari hafızaya yerleşir. Zamanla tutmak veya taşıyamamak yalnızca belli anların cevabı değil, zeminin olağan çalışma biçimi hâline gelir.

Pelvik taban yük geldiğinde gereken desteği kurar, geçiş gerektiğinde yol verir ve iş tamamlandığında yeniden dinlenir. İnşa, bu ritmin yeniden kurulmasıdır.

Diyafram, TVA, multifidus ve pelvik taban aynı ritimde çalıştığında basınç yalnızca aşağıya itilmez. Köprü’nün tamamına dağılır.

Sağlam bir zemin üzerinde olan her şeyi hareketsiz tutmaz. Yükü karşılar, değişime uyum sağlar ve hareketin devamına izin verir.

Zemin, üzerinde yaşam olduğu için hareket eder.

• Bedenin hangi durumlarda pelvik tabanı fark etmeden sıkıyor?
• Nefes alırken zeminin de harekete yer verebiliyor mu?
• Öksürürken, gülerken veya yük taşırken zeminde ne değişiyor?
• Yük geldiğinde pelvik taban mı karşılıyor, yoksa başka bölgeler mi sıkılaşıyor?
• Boşaltım, yakınlık veya dinlenme sırasında zemin yeniden açılabiliyor mu?
• Zeminin verdiği yanıt bugünkü yüke mi ait, yoksa eski bir korunmayı mı sürdürüyor?

Bu bölümdeki sembolik düşünce kalıpları Louise Hay ve Inna Segal gibi kaynaklar temel alınarak değerlendirilmiştir.

Bu kaynaklar tıbbi neden olarak kullanılmaz.

Sembolik kaynaklar anlam alanı açar.
Klinik kaynaklar sınır çizer.
KÖKEN, ilişkiyi görünür kılar.