KÖKEN Sözlüğü

Bedenin yapısal, zihinsel, metabolik ve davranışsal organizasyonunun bütünüdür.

Beden mimarisinde oluşan inşa veya yıkım yönlü değişimdir.

Kişinin kendini, bedeni, ilişkiyi, tehdidi, sınırı ve eylemi kurma biçimidir.

Sistemin otomatik tepkilerini (ezberlerini) fark edip araya mesafe koyabilme yetisidir.

Anlayışın çapını ve eyleme geçiş biçimini belirleyen bileşendir.

Genetik yatkınlıkları, aktarılan etkileri, öğrenilmiş anlayışları ve bedende iz bırakmış deneyimleri kapsayan geçmiş bileşenidir.

Sistemin o andaki algı, duygu, tutum ve bedensel düzenlenme biçimidir.

Sistemdeki etki düzeyi, şiddet, baskı ve maruziyet miktarıdır.

Yoğunluğun sistemde taşınan içeriği ve bedendeki somut etkisidir.

Fizyolojik katmandır; organlar, hormonlar, bağışıklık ve metabolik döngüleri kapsar.

Mekanik katmandır; kas, iskelet, fasya, eklem ve postürü kapsar.

İç sistem ile dış sistem arasındaki yük aktarımını organize eden merkez hattır: diyafram, TVA, multifidus ve pelvik taban.

İnşanın veya yıkımın gerçekleştiği zemindir.

Mimariyi oluşturan parçaların birbirini etkileyerek sonuç üretme biçimidir.

Parçalar arasındaki ilişkinin zaman içinde tekrar ederek oluşturduğu görünür düzendir.

Anlayışın mimari değişimi inşa veya yıkım doğrultusunda taşıma biçimidir.

Anlayışın sistemde oluşturduğu zihinsel, fizyolojik ve davranışsal karşılıktır.

Sistemin tekrar ederek oluşturduğu ve mimari hafızada tuttuğu yanıt ve eylem hattıdır.

Farkındalık olmadığı sürece sistemin kendi ezberlerini tekrarlama eğilimidir.

Tekrar edilen yönün sistemde bıraktığı izdir.

Sistemin mimari hafızada tutulan yola daha kolay dönmesidir.

Mimari eğilimin seçenekleri daraltacak kadar kararlı hâle gelmesidir.

Bedenin içinden gelen sinyallerin algılanması ve yorumlanmasıdır.

Sistemin hayatta kalmaya öncelik vererek algıyı, enerjiyi, bedeni ve davranışı savunma yönünde örgütlediği hâldir.

Sistemin kaynaklarını sindirim, onarım, öğrenme, bağ kurma ve sürdürülebilirliğe yöneltebildiği hâldir.

Bedenin değişen koşullara uyum sağlamak için değişim yoluyla istikrar kurmasıdır.

Sistemin kurduğu yeni normali sürdürmek için ödediği birikimli enerji ve yıpranma payıdır.

Tekrarlanan çevresel ve kimyasal koşulların gen ifadesini belirli bir yönde kararlılaştırmasıdır; mimari kilitlenmenin hücresel katmanlarından biridir.

Diyafram, pelvik taban, transversus abdominis ve multifidusun birlikte yönettiği; iç organları ve omurgayı destekleyen basınç düzenidir.

Sistemin dışarıdan bir zorlama olmadan, kendi iç düzeniyle uygun yanıtı bulma ve uygulama kapasitesidir.

Sistemin yükü taşıyamadığı, ritmini kaybettiği veya mevcut mimarinin zayıfladığı yöndür.

Bedenin ve zihnin daha açık bir anlayış yönüyle yeniden örgütlenme sürecidir.

Eski mimarinin çözülmesiyle yenisinin kurulması arasında taşınan geçici ağırlıktır.

Geçiş yükünün bedendeki karşılığıdır.

Kişinin örüntüdeki görünür katkı alanıdır.

Sistemin esneklik ve tolerans aralığıdır.