KÖKEN Sözlüğü

Farkındalık anın içindedir; ya vardır ya yoktur. Az farkında veya çok farkında olamayız. Bir an farkında olabiliriz veya bir an farkındalıktan uzaklaşabiliriz. F = 0 ise bu ikisi arasındaki geçiş noktasıdır — ne otomatik tepki ne bilinçli yanıt; sadece tanıklık. Bu nokta benliğin zorunlu yön verme hâlinin çözülmesidir. F = 0 ise mimari merkezdedir ve en verimli hâlinde kendini devam ettirir.

Bağımsız bir değişken değildir; farkındalık çerçevesinde açıyı belirleyen geometrik etkidir.

F = -1 ise bakış açısı daralır: $$B \in (0,1)$$

Bakış açısı daraldıkça sistemdeki kararsızlık çarpanı büyür; yıkım daha belirgin hâle gelir.

F = +1 ise mimari olabileceği en uygun açıdadır: $$B = 1$$

Bu durumda bakış açısı sonucu etkilemez; inşa olması gerektiği gibi sürer.

Geçmiş yalnızca yaşanmış olaylar değil; genetik yatkınlık, epigenetik aktarım, aileden gelen anlayış, inançlar, öğretiler ve bedende iz bırakmış deneyimlerdir. Hâl ile karşılıklı etkileşim hâlindedir.

Algıdaki seçimimiz, bilişsel esnekliğimiz, tutumumuz, duygusal durumumuz ve o anki bedensel organizasyonumuzdur. Hâl, yoğunlukla karşılıklı etkileşim hâlindedir.

Fizyolojik katmandır; sindirim, bağışıklık, dolaşım, lenfatik, boşaltım ve üreme sistemlerini; iç organları, hormonal dengeyi, metabolik durumu ve enerji dağılımını kapsar.

Diyafram, pelvik taban, multifidus ve transversus.

Kas, iskelet, fasya, tendon, eklem, deri, postür, kas tonusu ve hareket organizasyonundan oluşan dış fizyolojik ve mekanik katmandır.

Y₁ ve Y₂: Y₁ ve Y₂ = 1 nötr / dengeli temel işleyişi ifade eder. Değer arttıkça sistemdeki yük büyür.

K ≥ 1: K = 1, yükün olduğu gibi aktarıldığı seviyeyi ifade eder. K arttıkça yük daha iyi dağılır, sistem daha dayanıklı ve kararlı hâle gelir.

1. Yoğunluk: Sistemdeki etki düzeyi, şiddet, yoğunlaşma ve baskı miktarı.

2. Yük: Yoğunluğun sistemde taşınan içeriği / etkisi.

Yoğunluk, sistemde taşınan bir içerik veya etki hâline geldiğinde yük olarak görünür.

Zaman, inşanın ve yıkımın gerçekleştiği zemindir. Sistem dengedeyken zaman bir inşa çarpanı, kararsızlık anlarında ise bir yıkım çarpanı olarak çalışır.

Sistemin alışkanlık hâline getirdiği tepkisel veya bilinçli süreçlerin tekrarı. Farkındalık sıfır (F=0) noktasına ulaşana kadar döngü kendini tekrar etmeye meyillidir.

Bedenin ve zihnin, anın koşullarına uygun bir şekilde doğru açı ve doğru nefesle yeniden yapılandırılma sürecidir. İnşa, yıkımın karşıtıdır ve bilinçli bir sorumluluk gerektirir.

Sistemin esneklik aralığıdır. Pay azaldıkça sistemin strese veya yeni bir yüke karşı tahammülü düşer. Doğru mimari, sistemdeki payı genişletir.

Mimarinin devamlılığını sağlamak adına bireyin farkındalığıyla üstlendiği roldür. Sorumluluk alınmadığında sistem varsayılan (genellikle yıkıcı) döngülerine geri döner.

Fiziksel iskeletten daha fazlası; iç sistem (Y₁), dış sistem (Y₂), köprü (K) ve zihnin birleşerek oluşturduğu yapısal ve kavramsal bütünlüktür.

Tehdit-Güven zemininde tehdit algılandığında sistemin kendini korumak için aldığı fizyolojik ve psikolojik önlemler bütünüdür. Aşırı savunma, inşayı durdurur.

Mimarinin yapısal veya tolerans bağlamında esneyebileceği son nokta. Sınır aşıldığında sistemde kaçınılmaz bir deformasyon (fiziksel veya duyusal) meydana gelir.

Yükün hasar vermeden önce bedende tolere edilebilme kapasitesidir. Farkındalık (F=1) ve doğru açıyla (B=1) tolerans eşiği genişler.

Sistemin bilinçdışı bir savunma veya yetersiz pay nedeniyle inşayı sabote etmesi durumu. Genelde daralmış bir bakış açısının (B < 1) sonucudur.

Sinir sisteminin içinde bulunduğu ve kararların temelini oluşturan alt zemin. Güven zemini olmadan kalıcı bir mimari inşa edilemez, sadece hayatta kalma refleksleri devrededir.