Transversus Abdominis — TVA

Hazırlanır. Çevreler. Toparlar. Karşılar. Dağıtır. Bırakır.

TVA dışarıdaki hareket başlamadan önce toparlanır. Yükün dağılmadan bedenin geri kalanına aktarılmasına yardım eder.

TVA, bütün hareketi kendine topladığı için değil; hareketin dağılmadan içinden geçmesine izin verdiği için merkezdir.

Burada yalnızca kasın ne kadar güçlü olduğu değil, ne zaman ve ne ölçüde çalıştığı da önemlidir.

Merkez iki yönde ritmini kaybedebilir.

Birinde yük geçmesine rağmen karın bırakmaz. Hazırlık sürekli korunmaya dönüşür; nefesin ve Köprü’nün değişen koşullara uyum sağlayacağı alan daralır.

Diğerinde yük geldiğinde onu karşılayacak toparlanma oluşmaz. Bel, kalça, boyun veya omuzlar sonradan yetişerek hareketi taşımaya çalışır.

Biri sürekli tutar, diğeri gerektiğinde tutamaz.

İkisinde de mesele yalnızca güç değildir. Hazırlığın zamanı, ölçüsü ve hareket tamamlandığında yeniden bırakabilme kapasitesidir.

TVA’nın yaptığı iş yaşamla ilgili de bir alan açar:

Gerçekten gelmekte olan bir şeyi mi karşılıyorsun?
Henüz ortada bir yük yokken kendini taşımaya mı hazırlanıyorsun?
Yük geldiğinde toparlanabiliyor, geçtiğinde yeniden bırakabiliyor musun?

Geçici bir hazırlık tekrarlandıkça bedende olağan bir yapıya dönüşür.

Sürekli hazırlık, sisteme her an bir şey olacakmış bilgisini taşır. Yeni hareketler, dinlenme anları ve nefes de zamanla aynı tutuşun içinden geçmeye başlar.

Merkezin zamanında toparlanamadığı diğer yolda ise hareket her seferinde başka bölgelerin yardımıyla tamamlanır. Sonuç alınır fakat beden yükü yine aynı dolambaçlı yoldan taşır.

Her tekrar kullanılan yolu daha tanıdık hâle getirir. Sistem, yükü karşılamanın başka biçimlerini daha az kullanmaya başlar.

Zamanla geçici yanıt mimari eğilime; seçenekler daraldığında ise mimari kilitlenmeye dönüşür.

Mesele sürekli tutmak veya bütünüyle bırakmak değil; yükün gelişine göre şekil değiştirebilmektir.

İnşa, yük gelmeden hemen önce gereken kadar toparlanmak, hareket sürerken nefese yer vermek ve iş tamamlandığında yeniden bırakabilmektir.

Güçlü bir merkez, değişen yük karşısında gereken şekli alır ve iş tamamlandığında gevşer.

TVA nefesle, hareketle ve Köprü’nün diğer parçalarıyla aynı ritmi bulduğunda merkez bedeni durdurmaz. Hareketin dağılmadan ilerleyebileceği bir sınır kurar.

Sınır burada kapanmak değildir. Dağılmadan açık kalabilmektir.

• Bir hareket başlamadan hemen önce karnında ne oluyor?
• Yük taşırken nefesini de tutuyor musun?
• Karnını gün boyunca fark etmeden içeride mi tutuyorsun?
• Yük geldiğinde merkez mi toparlanıyor, yoksa başka bölgeler mi yetişiyor?
• Bedenin gerçek bir yükü mü karşılıyor, yoksa sürekli bir şey olacakmış gibi mi bekliyor?
• Hareket tamamlandığında yeniden bırakabiliyor musun?

Bu bölümdeki sembolik düşünce kalıpları Louise Hay ve Inna Segal gibi kaynaklar temel alınarak değerlendirilmiştir.

Bu kaynaklar tıbbi neden olarak kullanılmaz.

Sembolik kaynaklar anlam alanı açar.
Klinik kaynaklar sınır çizer.
KÖKEN, ilişkiyi görünür kılar.