Multifidus

Hisseder. Yaklaştırır. Ayarlar. Hizalar. Karşılar. Yönünü korur. Harekete izin verir. Yeni konuma uyumlanır.

Multifidusun işi omurgayı hareketsiz tutmak değildir.

Omurganın parçaları hareket ederken aralarındaki ilişkinin kaybolmasını önler.

Omurganın sağlamlığı yalnızca ne kadar dik veya ne kadar güçlü olduğuyla anlaşılmaz.

Asıl ayrım, hareket sırasında küçük değişimlerin karşılanıp karşılanamadığı yerde görülür.

Bir yolda beden omurgayı tek parça hâlinde tutar. Hareketin oluşturduğu belirsizliği azaltmak için sırtı sertleştirir; birçok küçük ayarın yerini tek ve büyük bir korunma biçimi alır.

Diğer yolda omurlar arasındaki yerel destek zamanında oluşmaz. Hareket tamamlanır fakat bazı bölgeler sessiz kalırken başka bölgeler daha fazla hareket ederek aradaki boşluğu taşır.

Biri değişimi bütünüyle sınırlar. Diğeri değişimin parçalar arasında dağılmasını düzenleyemez.

İkisinde de sorun yalnızca kasın gücü değildir. Bedenin nerede olduğunu hissedebilmesi ve değişen yük karşısında kendi konumunu yeniden ayarlayabilmesidir.

Multifidusun yaptığı iş yaşamla ilgili de bir alan açar:

Yönünü korumak için bütünüyle katılaşman mı gerekiyor?
Küçük bir değişimi fark edip yeniden hizalanabiliyor musun?
Yoksa her sapma, bütün yapının bozulacağı hissini mi taşıyor?

Ağrı veya alarm yükseldiğinde beden omurganın bir bölümünü hareketin dışında bırakabilir.

Hareket yine tamamlanır. Fakat bu kez işi komşu bölgeler ve daha büyük kaslar üstlenir.

Daha az kullanılan bölüm daha az hareket ve konum bilgisi üretir. Sistem o bölgeyi tanımakta zorlandıkça hareketi yeniden tehdit gibi okumaya başlar.

Korunmak için başlayan hareketsizlik, bedenin o bölgeye yeniden güvenmesini zorlaştırır. Yük aynı bölgelerden geçer, aynı kaslar işi üstlenir ve aynı hareket yolu biraz daha belirginleşir.

Tekrar edilen bu düzen mimari hafızaya yerleşir. Zaman içinde bazı bölgeler sürekli taşırken bazıları hareketin dışında kalır.

Omurga hareket etmeye devam eder; fakat hareketin paylaşımı değişmiştir.

İnşa, omurgayı sürekli dik veya sert tutmak değildir.

Mesele her bölümün kendi payına düşen hareketi ve yükü yeniden karşılayabilmesidir.

Bunun başlangıcı çoğu zaman büyük bir hareket değil, bedenin fark edebildiği küçük bir ayardır. Daha önce dışarıda kalan bir bölgenin harekete yeniden girmesi, yükün bütün omurga boyunca farklı biçimde dağılmasını sağlar.

Sağlam bir omurga hiç bükülmeyen bir sütun değildir. Bükülür, döner, yük taşır ve her hareketin ardından yeni konumunu bulur.

Kararlılık değişmeden kalmak değil, değişirken yönünü kaybetmemektir.

• Omurganın hangi bölümleri kolay hareket ediyor, hangileri sessiz kalıyor?
• Hareket ederken bedeninin bir kısmını sürekli sert mi tutuyorsun?
• Bir bölge hareket etmediğinde bu işi hangi bölge üstleniyor?
• Dik durmak ile katılaşmak bedeninde aynı şey mi?
• Küçük bir denge değişiminde yeniden hizalanabiliyor musun?
• Yönünü korumak için sabit kalman mı gerekiyor, yoksa hareketin içinde de yönünü bulabiliyor musun?

Bu bölümdeki sembolik düşünce kalıpları Louise Hay ve Inna Segal gibi kaynaklar temel alınarak değerlendirilmiştir.

Bu kaynaklar tıbbi neden olarak kullanılmaz.

Sembolik kaynaklar anlam alanı açar.
Klinik kaynaklar sınır çizer.
KÖKEN, ilişkiyi görünür kılar.