Kalın Bağırsak

Suyu geri alır. Yoğunlaştırır. Biçimlendirir. İlerletir. Bırakmaya hazırlar.

Kalın bağırsak, bedenin kullanabileceği suyu ve elektrolitleri geri alır. Geriye kalanı biçimlendirerek çıkışa doğru taşır.

Kalın bağırsak, işlenmiş bir deneyimden sonra yapıda neyin kalacağını ve neyin artık taşınmayacağını görünür kılar.

Bir yapı yalnızca içine aldıklarıyla kurulmaz. Korudukları, yeniden kullandıkları ve bırakabildikleri de onun biçimini belirler.

Bir şeyi bırakmak, yaşananı yok saymak veya ondan alınan bilgiyi kaybetmek değildir. Yaşananın içinden gerekeni aldıktan sonra, işlevi biten kısmın bugünün alanını kaplamasına son vermektir.

Bir düşünce, ilişki biçimi veya savunma bir dönem işe yarayabilir. Koşullar değiştiği hâlde aynı yapı korunuyorsa, geçmişte koruyan şey bugün hareket alanını daraltmaya başlar.

Ne her şeyi tutmak korumaktır ne de rahatsız eden her şeyi hemen dışarı atmak tamamlanmaktır. Mesele, gerekeni koruyup işlevi biteni taşımaya devam etmemektir.

İnsan bazen bir dönem işe yarayan bir düzeni kendi kimliğiyle karıştırır:

“Ben böyleyim.”
“Doğrusu bu.”
“Başka türlü olmaz.”

Yapı değişmediğinde yeni durumlar da onun içinden yaşanır. Aynı seçimler benzer sonuçlar doğurur; ortaya çıkan sonuçlar da eski yapıyı yeniden doğrular.

Yapı kendisini doğruladıkça daha da katılaşır. Başka yollar görünmez hâle gelir; çünkü onlara yer açacak hiçbir şey bırakılmamıştır.

Döngü, geçmiş hatırlandığı için değil; geçmişte kurulan yapı bugünü yönetmeye devam ettiği için sürer.

İnşa, işlevi bitmiş olanı tanımakla başlar.

Bırakmak geçmişi silmek değildir. Geçmişten alınan bilgiyi korurken, onun bugünü yönetme görevine son vermektir.

Kalın bağırsak suyu yeniden bedene kazandırır; artık kullanılmayacak olanı ise çıkışa taşır. Deneyimde de mesele, yaşanandan alınabilecek olanı yapıya katmak ve geri kalanını taşımaya devam etmemektir.

Yer açmak boş kalmak değildir. Eski yapının kapladığı yerde yeni bir hareketin mümkün hâle gelmesidir.

• Bir zamanlar işe yarayan fakat bugün hareket alanını daraltan neyi hâlâ taşıyorsun?
• Neyi bırakırsan kendinden bir şey kaybedecekmişsin gibi tutuyorsun?
• “Ben zaten biliyorum” dediğin yerde başka bir ihtimale yer kalıyor mu?
• Kurduğun düzen, dış dünyayla temasını nerede daraltıyor?

Bu bölümdeki sembolik düşünce kalıpları Louise Hay ve Inna Segal gibi kaynaklar temel alınarak değerlendirilmiştir.

Bu kaynaklar tıbbi neden olarak kullanılmaz.

Sembolik kaynaklar anlam alanı açar.
Klinik kaynaklar sınır çizer.
KÖKEN, ilişkiyi görünür kılar.